Yarım Kalan Bir İdeal: Devrim ve Kılıçdaroğlu

Cafer Kayadibi

cafer.kayadibi@gmail.com

1. Depodaki Yakıtın Eksikliği: Algı Operasyonu
   1961 yılında, Türk mühendislerinin kısıtlı imkan ve devasa bir inançla 129 günde ürettiği Devrim otomobili, Cumhuriyet tarihinin en büyük sanayi hamlelerinden biriydi. Ancak bu büyük başarı, sadece “depoya benzin konulmasının unutulması” gibi teknik bir detay üzerinden karalandı. Arabanın motoru sağlamdı, tasarımı yerliydi ama manşetler “Yürümedi” diye atıldı.

Kemal Kılıçdaroğlu’nun siyasi mücadelesinde de benzer bir “algı mühendisliği” görüldü. Bürokrasideki dürüstlüğü, hesap uzmanlığı ve devlet adamlığı kimliğiyle yola çıkan bir liderin ürettiği siyasi projelerden ziyade, üzerine yapıştırılan “seçim kazanamıyor” etiketi, tıpkı Devrim’in deposundaki eksik benzin gibi, aracın (siyasi hareketin) ne kadar yol katettiğini görmezden gelmek için bir bahane olarak kullanıldı.

2. Kuşatılmış Bir Mücadele Hattı
   Devrim otomobili sadece teknik zorluklarla değil; ithal lobileriyle, statükoyla ve “biz yapamayız” diyen aşağılık kompleksiyle savaştı. Kılıçdaroğlu’nun yolculuğu da benzer bir çoklu cephe savaşına sahne oldu:

Sistem Direnci: Adalet Yürüyüşü’nden itibaren karşısına dikilen yargı barikatları, devlet aygıtının tarafsızlığını yitirmesi ve bürokrasinin hantal yapısı, onun “hukuk devletini geri getirme” motorunu durdurmaya çalıştı.

Güvenlik ve Terör: Çubuk’taki linç girişimi, Artvin’de konvoyuna yapılan saldırılar ve terör örgütlerinin hedefi haline gelmesi, mücadelesinin fiziksel olarak da ne kadar ağır bedeller gerektirdiğini gösterdi.

3. İçeriden Gelen Darbe: “Hançer” ve Zoom Toplantıları
   Devrim otomobilinin üretim süreci bittiğinde, projeyi asıl bitiren dış güçler değil, yerli sermayenin ve içteki lobi faaliyetlerinin projeye sahip çıkmamasıydı.

Kılıçdaroğlu’nun siyasi serüvenindeki en “hazin” benzerlik ise son dönemde yaşandı. Yıllarca beraber yol yürüdüğü, “evladım gibi” dediği veya siyasi arenada varlık göstermeleri için her türlü riski aldığı isimlerin; gizli Zoom toplantılarıyla, delege oyunlarıyla ve seçim sonrası takınılan tavırlarla sergiledikleri tutum, siyasi literatüre “sırtından hançerlenme” olarak geçti. Devrim arabasının deposundaki benzini boşaltanlar ile Kılıçdaroğlu’nun en kritik anında altındaki zemini kaydıranların yöntemi aynıydı: İçeriden müdahale.

Hazin Ortak Son: Rafın Tozlu Sayfaları
Bugün Devrim otomobili, Eskişehir’de bir müzede “neler yapılabileceğinin ama nelerin engellendiğinin” sessiz bir tanığı olarak duruyor. Kemal Kılıçdaroğlu da, Türkiye’nin en geniş tabanlı demokrasi ittifakını kurmuş, helalleşme kültürünü başlatmış ancak kendi ekibi ve kurulu düzen tarafından tasfiye edilmiş bir lider olarak siyaset tarihindeki yerini aldı.

Her iki hikayede de ortak olan şudur: Türkiye’de bir şeyi “başarmak” yetmez; o başarıyı içerideki iş birlikçilere ve kurulu düzenin muhafızlarına karşı korumak, bazen o şeyi üretmekten çok daha zordur. Devrim’in motoru nasıl hala çalışır durumdaysa, Kılıçdaroğlu’nun ektiği “uzlaşı ve demokrasi” tohumları da bir gün mutlaka meyve verecektir; ancak her ikisinin de yarım bırakılmış olması, bu toprakların en büyük trajedisidir.